اما نشانی ام را برای تو می نویسم:

درعصرهای انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار!

خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو!

 کلبه ی غریبی ام را پیدا کن،

کناربیدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهای رنگی ام!

 درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خیس پنجره برو!

 حریر غمش را کنار بزن!

 مرا می یابی

بسی گفتند دل از عشق بر گیر !

که: نیرنگ است وافسون است وجادوست!

ولی ما دل به او بستیم ودیدیم

که این زهراست اما... نوشداروست !

چه غم دارم که این زهرتب آلود

تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که درهنگامه درد

غمی شیرین دلم را می نوازد.

 که چشمهای قشنگش را به عمق آبی دریا می دوخت

و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند

 دلم برای کسی تنگ است

كسی كه خالی وجودم را از خود پر می كرد

 و پری دلم را با وجود خود خالی

دلم برای کسی تنگ است کسی که بی من ماند کسی که با من نیست

دلم برای کسی تنگ است

 که بیاید و به هر رفتنی پایان دهد

 دلم برای کسی تنگ است

 که آمد رفت ...... و پایان داد

کسی .... کسی که من همیشه دلم برایش تنگ می شود...

قلبی كه از بودن آن با خبر است و قلبی كه از حضورش بی خبر.
قلبی كه از آن با خبر است همان قلبی ست كه در سینه می تپد
همان كه گاهی می شكند
گاهی می گیرد و گاهی می سوزد
گاهی سنگ می شود و سخت و سیاه
و گاهی هم از دست می رود...

با این دل است كه عاشق می شویم
با این دل است كه دعا می كنیم
با همین دل است كه نفرین می كنیم
و گاهی وقت ها هم كینه می ورزیم...


اما قلب دیگری هم هست.قلبی كه از بودنش بی خبریم.
این قلب اما در سینه جا نمی شود
و به جای اینكه بتپد.....می وزد و می بارد و می گردد و می تابد
این قلب نه می شكند نه میسوزد و نه می گیرد
سیاه و سنگ هم نمی شود
از دست هم نمی رود


زلال است و جاری
مثل رود و نسیم
و آنقدر سبك است كه هیچ وقت هیچ جا نمی ماند
بالا می رود و بالا می رود و بین زمین و ملكوت می رقصد

این همان قلب است كه وقتی تو نفرین می كنی او دعا می كند
وقتی تو بد می گویی و بیزاری او عشق می ورزد
وقتی تو می رنجی او می بخشد...

این قلب كار خودش را می كند
نه به احساست كاری دارد نه به تعلقت
نه به آنچه می گویی نه به آنچه می خواهی


و آدمها به خاطر همین دوست داشتنی اند
به خاطر قلب دیگرشان
به خاطر قلبی كه از بودنش بی خبرند .

 نمی تونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم

نمی تونم شکوه کنم

 انگاری که کوه غصه ها روی سینه من اومده

 اخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

 دلم گرفته اسمون

از خودتم خسته ترم

توی روزگار بی کسی یه عمره که در به درم

 حتی صدای نفسم

 میگه که توی قفسم

من واسه اتیش زدنت یه کوله بار شب بسم

 دلم گرفته اسمون

یکم منو حوصله کن

منو کردی روزگار یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی میگیرن

عقربه های ساعتم

 برگه تقدیر میکنه لحظه به لحظه لعنتم

اهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

 نچرخ تا اروم بگیره یه ادمه شکسته تر

برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است

تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق می زند

در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم

ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کرد

م تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم
آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم

و بر صورت مه آلودت می لغزیدم
ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم

تا شاید جاده ای دور هنوز بوی خوب پیراهنت

را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باش

که مرهمی شود برای دلتنگی هایم

بیا تا لیلی و مجنون شویم افسانه اش با من

بیا با من به شهر عشق رو کن خانهاش با من

نگو دیوانه گو زنجیر گیسو را زهم وا کن

دل دیوانه ی دیوانه ی دیوانه اش با من

بیا تا سر به روی شانه ی هم راز دل گوییم

اگر مویت به رویت شد پریشان شانه اش با من

نگو دیگر به من اندر دل آتش نمیسوزد

تو گرمم کن به افسونت گرمی افسانه اش با من

چه بشکن بشکنی دارد فلک بر حال سرمستان

چو پیمان بشکنی بشکستن پیمانه اش با من

در این دنیای وا نفسای بی فردا

خدایا عاشقان را غم مده شکرانهاش با من